تبلیغات
فرهنگ و اندیشه - علی(ع) در فرهنگ و ادب ایرانیان
فرهنگ و اندیشه
دکتر سید مهدی آقاپور
  صفحه نخست       |       تماس با مدیر       |       پست الکترونیک       |       RSS       |       ATOM
 

                                            به نام خدا

               علی(ع) در فرهنگ و ادب ایرانیان

 یاد علی عدالت،راه علی سعادت، عشق علی شهادت،ذكر علی عبادت، روز علی تسلیت

 

                                               *********************

به تحقیق، تاریخ مكتوب وشفاهی ایران به گونه بارز گویای این نكته است كه  پیروی از علی(ع) واولاد او از روز اولی كه مردم ایران آیین  اسلام و مكتب قرآن را شناختند وبا آن انس گرفتند،  از گذشته تاكنو ن در عمق جان و زندگی این مرز و بوم كهن و تمدن ساز ریشه ای عمیق و مستحكم داشته است به طوری كه علاوه بر برگزا ری مراسم و بزرگداشت آیینی و مذهبی در طول سال نام و یاد این بزرگمرد تاریخ سترگ اسلام در آثار و ادبیات حكما و عرفا و شعرا و اد بای بزرگ ایرانی جایگاه والا وبرجسته ای داشته است كه نمونه های كوتاهی از این ارادت ها و دوستی ها ی خالصانه وقلبی آنان در این مختصر آمده است.                  

* حكیم ابو لقاسم فردوسی (قرن سوم)

         مگردان سر از دین و وز را ستی                كه خشم خدای آورد كاستی

       اگر در دلت هیچ حب علیست                  ترا روز محشر به خواهش ولیست

        به گیتی علی بود جفت بتول                      كه او را بخوبی ستاید رسول

      كه من شهر علمم علیم در است              درست این سخن قول پیغمبرست                        

       اگر چشم داری به دیگر سرای                به نزد نبی و وصی گیر جای

       هر آنكس در دلش بغض علیست             از او زارتر در جهان زار كیست

       منم بنده  اهل بیت نبی                           ستاینده  خاك پای وصی

       بر این زادم و هم بر این بگذرم               چنان دان كه خاك پی حیدرم

                                                 ****************

 * مولانا محمد مولوی بلخی(قرن هفتم)

            از علی آموز اخلاص عمل                     شیر حق را دان منزه از دغل

            او خدو انداخت بر روی علی              افتخار هر ولی و هر نبی

            او خدو انداخت بر رویی كه ماه           سجده آرد پیش او در سجده گاه

           ای علی كه جمله عقل ودیده ای         شمه ای وا گو از آنچه دیده ای

            راز بگشا ای علی مرتضی                     ای پس سوء القضا حسن القضا

            در شجاعت شیر ربانیستی                     در مروت خود كه داند كیستی

           گفت من تیغ از پی حق می زنم                  بنده حقم نه مامور تنم

            شیر حقم نیستم شیر هوا                    فعل من بر دین من باشد گواه

         رخت خود را من زره برداشتم                غیر حق را من عدم انگاشتم

         سایه ام من كدخدایم آفتاب                 حاجبم من نیستم او را حجاب

       چون خدو انداختی بر روی من                 نفس جنبید و تبه شد خوی من

       نیمی بهر حق شد و نیمی هوا                    شرك اندر كار حق نبود روا

                                            ****************

 * وحشی بافقی( قرن دهم)

            ولایش عروه الوثقی جهان را                   بدو نازش زمین و آسمان را

             ز پیشانیش نور وادی طور                       جبین و روی او نور  علی نور

            دو انگشتش در خیبر چنان كند              كه پشت دست حیرت آسمان كند

             سر شمشیر او در صفدری داد               زلای لا فتی الا علی یاد

            كلامش نایب وحی الهی                        گواه این سخن مه تا به ماهی

          ز اصل و فرع او عالم پدیدار                   یكی گل شد یكی برگ و یكی بار

                                               ****************

* محمدحسین شهریار ( قرن چهارده)

     علی ای همای رحمت توچه آیتی خدارا          كه بما سوی فكندی همه مایه هدی را

 دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین            به علی شناختم به خدا قسم خدا را

     به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند               چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را

     مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ        به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

     برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن       که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را     

     بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من          چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا 

     بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب                که علم کند به عالم شهدای کربلا را

     نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت       متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

                                                   **************** 

* محمدرضا آغاسی (قرن چهاردهم)

ما قلمهاییم در دست ولی                                   كز لب ما می چكد ذكر علی

    ذكر مولایم علی اعجاز كرد                                  عقده ها را از زبانم باز كرد

    نام سرحلقه ذكر من است                                   كز فروغ او زبانم روشن است

    گر نباشد جذبه روشن نیستم                              این كه غوغا می كند من نیستم

    فاطمه آیینه حیدر نماست                                فاش گو فاطمه شیر خداست

    آینه در آینه تكثیر شد                                     آینه خندید و جهانگیر شد

      فاطمه خود كیست نمود علی                            كیست علی فاطمه منجلی   می                                                                                                                                                                           

                                                                                                                               

                                        ************

*علی (ع) در شعر و ادبیات عامه ایرانیان  ا                                                                                                        خواهم امشـــب عشـــق  را معنا کنم                عشـــق را انــدر دلــم ســـودا کـنم  

عشـــق یعـــــنی لافتی الا عــــلی               نفی هســـتی از همــــه الا علـــــی

عشق یعنـی آبــــرو یـعنی شـــرف                  تا ابد تســـلیم ســــلطان نجـــــف

عشق یعنی روز و شــب در زمــزمه                    بردن نام علــــــــی و فاطمـــــــه

                                        ********************          

نخســتین نقـــش عالم یا علی بــود                تمـــام اسـم اعـــضم یا علــی بـود

ملائـــک را پس از ذکـر خــــداوند                 ز هر ذکــری مقــــدم یا علــی بـود

دعای حاجــــــیان برگــرد کعبـــه              صدای آب زمـــــزم یا علــی بــود

                                             **********************

        خورشید چراغکی ز رخسار علیست                مه نقطه کوچکـــی ز پرگار علیست

          هر کس که فرستد به محمد صلوات               همســـایه دیوار به دیـــوار علیست

                                          *********************   

برخیز و ببین جوشش فیض ازلی را                           بر ختــم رسل مرحمت لم یـزلی را

میخواست نبی دست خدا را بفشارد                        بردست نبــی داد خدا دست علی را

                                    *********************

* و سخن پایانی از آقاپور

با این برجستگی عشق به  علی(ع) و مكتب علی(ع) در فرهنگ و ادب غنی و تمدن دیرپای

 ایرانیان آیا شایسته آن نیست كه مكتب علی(ع) و سیره علوی در عمق جان و عمل ملت

مقاوم و سرافراز ایران و نظام مقدس جمهوری اسلامی و راهبردها ی سیاسی و  رویكر های

فرهنگی و برنامه های اقتصادی آن جامعه عمل بپوشا ند؟ و به عنوان یك ا لگو و سبك زندگی

 برتر وپیشرو بر جها نیان عرضه گردد؟ و خدای ناكرده مصداق آن دورویان و د نیا زدگا نی

 نباشیم كه زبا ن و دل و عمل آنها یكی نیست و مكتب و مرام آنها از این حكایت می كند كه :

            علی علی شعار ماست                     رشوه و اختلاس افتخار ماست

            علی علی شعار ماست                      اشرافیگری ومال ا ندوزی ا فتخار ماست

            علی علی شعار ماست                      فامیل سالاری و زدو بند ا فتخار ماست   

            علی علی شعار ماست                      قدرت طلبی و مقام پرستی افتخار ماست

            علی علی شعار ماست                     بی خاصیتی و بی تفاوتی  افتخار ماست

                         *********************

                                                                          






نوع مطلب : فرهنگی، 
برچسب ها :
ارسال شده در: دوشنبه 16 مرداد 1391 :: توسط : سید مهدی آقاپور


 
درباره وبلاگ
مدیر وبلاگ : سید مهدی آقاپور
مطالب اخیر
نویسندگان
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :