تبلیغات
فرهنگ و اندیشه - فرهنگ ورزش، تماشاگری و فراغت جوانان- یك رویكرد جامعه شناختی 5
فرهنگ و اندیشه
دکتر سید مهدی آقاپور
  صفحه نخست       |       تماس با مدیر       |       پست الکترونیک       |       RSS       |       ATOM
 

**نقش ورزش و تربیت بدنی در اوقات فراغت جوانان

بدون تردید ورزش و تربیت بدنی بخش عمده و مهمی از اوقات فراغت مردم بویژه جوانان  را در عصر جدید تشكیل می دهد و به قول دانشمند معاصر آلدوس هكسلی[1] رواج ورزش شاخص عمده روزگار ماست. استفاده بهینه از اوقات فراغت با برنامه های گوناگون فرهنگی و هنری، تفریحی و سیاحتی ، علمی و آموزشی و غیره با در نظر گرفتن علائق و آزادی جوانان و امكانات موجود قابل تامین است اما برنامه های ورزشی در این میان از جذابیت و اقبال بیشتری در بین اقشار مختلف برخوردار است. زیرا با خصوصیات و حالات جسمی و روانی بویژه نسل جوان و نوجوان هماهنگی و سازگاری بیشتری دارد و لذا در كشورهای مختلف برنامه های فراغتی بیشتری را به خود اختصاص می دهد و از اعتبارات، امكانات و تاسیسات وسیعی برخوردار است.



[1] - Hexley

رویكرد انبوه ورزشی:

پیتر هیلز و میچل آرجیل (1997)[1] یك مطالعه مقایسه ای تحت عنوان «بررسی روحیات مثبت ناشی از فراغت و ارتباط آنها با شادی و شخصیت با نظر سنجی از 275 شركت كننده بین سنین 18 تا 82 سال در چهار فعالیت فراغتی، شامل رفتن به كلیسا، گردش كردن موسیقی، تماشای تلویزیون و انجام تمرینات ورزشی را به انجام رساندند. آنها با استفاده از ابزارها فهرست شادی آكسفورد (OHI) [2] و پرسشنامه شخصیت آیزنك (EPQ) [3] به این نتیجه رسیدند كه ورزش و تربیت بدنی نقش بیشتری در پر كردن اوقات فراغت و بروز شادی و برون گرایی [4] در بین پرسش شوندگان دارد.

هر چند رشته های ورزشی مسلط از جامعه ای به جامعه دیگر تفاوت دارد و در هر جامعه ای به جامعه دیگر تفاوت دارد و در هر جامعه ای معمولا یك نوع ورزش سنتی رونق بیشتری دارد چنانكه بیسبال در امریكا، فوتبال در انگلستان گاوبازی در اسپانیا و كشتی در ایران بیشتر غالب می باشند (البته ورزشهای با توپ بویژه فوتبال با اقبال جهانی مواجه شده است) اما پی یر هانكه (1992) در مقاله "شعله ای پرفروغ اما ناپدار» می نویسد:

ورزش در سالهای اخیر به نحو فزاینده ای نهادی شده و اكثر كشورها نظامهایی از فعالیتهای ورزشی را ایجاد كرده اند كه مشتركا توسط دولت و سازمانهای داوطلب اداره می شود. این نظام كه منبع عظیمی از كاركنان ایثارگر داوطلب را در اختیار دارد از نظر تعداد احتمالا بزرگترین جنبش مشاركتی است. بین 15 تا 70 درصد جمعیت هر كشور به گونه ی نظارت شده یا نظارت نشده به طور منظم در یكی از رشته های ورزشی فعالیت دارد. شمار افراد شركت كننده در این امر در جهان بالغ بر یك بیلیون نفر برآورد می شود.

 مطالعه ماكس كاپلان تحت عنوان فراغت در آمریكا نشان می دهد كه در این كشور فقط در سال 1948 تنها 380 میلیون دلار صرف خرید وسایل و لوازم ورزشی شده و حدود 380 میلیون دلار به خرج چند ورزش و بازی حرفه ای رایج در آن سرزمین رسیده است (بیلیارد، بولینگ، فوتبال و بیسبال) .

 در همین كشور شماره شركت كنندگان در بازیها و ورزشهایی چون تنیس، گلف، بولینگ و پینگ پونگ به ترتیب 8،4،2 تا 10 و بالاخره 16 تا 20 میلیون نفر است و عدد تماشاگران بازیها و ورزشها به چند برابر بالغ می شود، چنانكه نظارگان سالانه بسكتبال به 105 میلیون ، نگرندگان مسابقات اتومبیل به 40 میلیون و از آن مسابقات فوتبال مدارس 65 میلیون تخمین زده می شود و این جمله حكایت از شدت علاقه مردم به این نوع فعالیت های خاص اوقات آسودگی می كند. (جمشید بهنام شاپور راسخ 1348)

در فرانسه 1980 فدراسیون صنایع ورزشی حدود 7000 شركت با شمار كل كاركنانی بیش از 300000 نفر داشته است و در آلمان شمار پستهای كاركنان حقوق بگیر در این بخش 45000 نفر برآورده شده است. صنایع ورزشی به نحوه فزاینده ای در حال بین المللی شدن هستند و بین 2 تا 2.5 درصد تجارت جهانی را به خود اختصاص می دهند. بازار جهانی ملزمات ورزشی از جمله تاسیسات زیربنایی و تسهیلات ورزشی بسیار بیش از 50 میلیون دلار است. (پی یر هانكه 1992)

 ابتدا باید دانست كه سهم كشورهای كم توسعه نسبتا پایین است و میزان توسعه اقتصادی اجتماعی با توسعه ورزشی ارتباط مستقیمی دارد همچنانكه در درون كشورهای مختلف نیز ورزش و تربیت بدنی علی رغم فراگیر شدن آن به طور محسوسی حالت طبقاتی خود را از نظر نوع ورزشها، میزان فراغت و پرداختن به ورزش و هزینه ها و امكانات ورزشی نسبتا حفظ كرده است به عبارت دیگر پایگاه اقتصادی و اجتماعی افراد و گروههای اجتماعی تا حد زیادی تعیین كننده جایگاه ورزشی آنان در جامعه نیز می باشد و جوانان طبقات بالا ، متوسط و پایین جامعه از نظر میزان بهره مندی از امكانات ورزشی از وضعیت یكسانی برخوردار نیستند و مطالعات در این زمینه نیز بسیار محدود می باشد.

 در كشور ما  افرادی كه به ورزش روی می آورند را به چهار دسته می توان طبقه بندی نمود:

1-   طبقات مرفه جامعه به ورزشهای تنیس، سواری، شكار، اسكی و پینگ پونگ می پردازند.

2-  طبقات متوسط و مدیران شركت های دولتی و بازرگانی كه به ورزشهای سبك مثل راهپیمایی و كوهنوردی علاقه دارند. و در باشگاههای خصوصی و مخصوص اعظا به ورزش می پردازند.

3-  دانشجویان و دانش آموزان كه بیشتر به ورزش علاقه مند بوده و به فوتبال و والیبال ورزشهای میدانی و دوچرخه سواری  وژیمناستك و شنا روی می آورند و در باشگاههای عمومی و خصوصی و تیمهای مدارس و دانشگاهها ثبت نام می كنند.

4-  طبقات پایین جامعه مثل كارگران و رانندگان و اصناف كه دوستدار ورزشهای سنگین مثل بوكس، وزنه برداری و كشتی هستند و به زورخانه ها می روند.

 

فراغت ورزشی فعال و منفعل

نظریه ها و مكاتب جامعه شناسی به ورزش و گذران اوقات فراغت از طریق ورزش از زوایای مختلفی نگریسته اند. كاركردگرایان آثار و پیامدهای مثبت را بیشتر مد نظر داشته و در مقابل تضادگرایان جنبه های آسیبی آن را مطرح ساخته اند. مكتب انتقادی نیز به تجزیه و تحلیل ابعاد مثبت و منفی و نقد و ارزیابی رویكرد انبوه ورزشی توسط مردم پرداخته است. افراط و تفریط در پرداختن به ورزش توسط مردم و رسانه های گروهی موجب می شود كه ورزش در دنیای امروز به مثابه سكه ای با دو رویه زشت و زیبا تجلی نماید.

از دیدگاه جامعه شناسی، ورزش و گذران اوقات فراغت با ورزش و تفریح دارای جنبه های فعال و منفعل می باشد.

 اشكال و صور گذران اوقات فراغت از نظر الن بیرو به دو دسته فراغت فعال از نوع ورزشی و فراغت منفعل كه در آن اكثرا انسان تماشاچی گذران اوقات فراغت های فعال دیگران است تقسیم بندی می شود.

 با توجه به فرایند ورزشی امروز فراغت ورزشی مردم نیز خود به صورت فعال یعنی ورزش كردن در باشگاهها و میادین ورزشی و یا به صورت منفعل تماشای مسابقات مهیج ورزشی دنبال می شود كه روند اخیر بخش اصلی و فراگیر آن است و عده ای از دانشمندان آنرا از جنبه های پاتولوژی و جهت دهی انحرافی فراغت ورزشی توسط دستهای سوء و پنهان سیاسی و تجاری و فرهنگی و رسانه ای امروز می دانند. البته برای تماشاگری ورزش نیز از دیدگاه مكتب انتقادی می توان كاركردهای مثبت در یك فرایند اصولی و كاركردهای آسیبی با جریان افراطی در ورزش برشمرد كه در جای خود بدان اشارت خواهیم داشت.

تفریح فعال [5] تفریحی همراه با حركت و فعالیت نظیر كوهنوردی و انواع بازیها و ورزشها در برابر تفریح منفعل یا پذیرا مثل تماشای تلویزیون می باشد.

در جامعه شناسی فراغت سخن از آزادی انسان است به هنگام تفریح و گذران فراغت ولی آزادی به معنای رهاسازی نیست و جامعه در قبال گذران زمان آزادشهر و ندانستن مسئولیت دارد تا به بسط تفریحات سالم و فرهنگی با آموزشها و تبلیغات لازم اقدام نماید و جنبه های فعال را در مقابل جنبه های منفعل (تماشا و نظایر آن) تقویت كند.

 پیدایش و بسط سریع وسایل ارتباط جمعی بویژه تلویزیون موجب شده كه انسانها بویژه كودكان و نوجوانان ساعتهای متوالی در جریان شبانه روز خود را در برابر آن بگذرانند و این زمان گاه به مرزهای خطرناكی می رسد مثلا در مورد كودكان ایرانی در یك تحقیق مشاهده شد كه بیش از 6 ساعت در شبانه روز صرف تماشای تلویزیون می شود. بنابراین ایجاد تعادل در گذران فراغت و توسعه فراغت های فعال و پرتحرك در مقیاس فراغت های منفعل امری بسیار ضروری در برنامه ریزی ها می باشد. (باقرساروخانی 1370)

این ضرورت بدین سبب است كه اوقات بیكاری باید با فعالیت های سازنده و تعالی بخش مثل هنر ، ورزش و مانند آن صرف شود در حالیكه بیش از پیش انواع فراغت هایی كه با فعل پذیری توام رواج پیدا می كند تماشای فیلم ، نظاره مسابقات ورزشی در تلویزیون به گوش دادن به برنامه های رادیو قسمتی قابل ملاحظه از اوقات مردم امروز را می گیرد و گرچه این سرگرمیها فعالیت آدمی را بكلی سلب نمی كند اما بیشتر جنبه فعل پذیری دارد. و این موجب نگرانی مربیان و انسان دسوتان می گردد كه مبادا انسان اسیر سرگرمیهای غیر فعال گشته و در سلطه وسایل ماشینی وقت گذرانی به صورت آدمك عاری از اراده و اختیار گردد. (جمشید بهنام شاپور راسخ 1348)

در مجموع مطالعات علمی و شواهد و تجربیات اجتماعی ورزش ثابت می كند كه پرداختن به ورزش سالم و سازنده در طول دور، حیات بشر مفید و موثر بوده و موفقیت های فردی و اجتماعی را در جریان شغلی و تحصیل تسهیل و تشدید می نماید و نیروی انسانی سالم و با نشاط را به عنوان مهمترین عامل در توسعه اقتصادی و اجتماعی تقویت می نماید. و از آنجا كه بنای ساختار شخصیتی و رفتاری آدمی در مقاطع سنی نوجوانی و جوانی پایه ریزی می گردد، اهمیت ورزش و تربیت بدنی و نقش چندگانه آن اهمیت فوق العاده می یابد بویژه آنكه با بوجود آمدن جوامع جدیدی، نسل جوان، خواهان كسب ویژگیها و جایگاه برتر و مطرح در جامعه می باشد.

ورزش و تربیت بدنی علاوه بر آنكه گذران اوقات فراغت را با برنامه سالم و هدفمند تامین می كند. علاوه بر این با تاثیر بر ابعاد جسمی و روانی جوانان بسیاری از آسیب ها و ناهنجاریهای ناشی از محیط اجتماعی ، اقتصادی، خانوادگی و طبقاتی را كاهش داده یا به كلی از میان برد. ورزش اگر به صورت مستمر و با برنامه اصولی و منظم در میان جوانان توسعه یابد به طوریكه به عنوان یك عادت مفید و یك سنت حسنه درآید با فرهنگ و قابلیت های خود می تواند بسیاری از نیازها و احتیاجات دوره جوانی را تامین كرده از سقوط جوانان در ورطه گمراهی و رفتارهای ناشایست جلوگیری كند.

 از این رو می توان گفت كه ورزش و تربیت بدنی سالم و با فرهنگ ناسالم تضادی عمیق و دایمی با بروز آسیب ها و عوارض سوء رفتاری و اجتماعی در نسل جوان داشته، در پرورش و سازندگی آنان جلوه های پنهان و آشكاری از خود بروز می دهد، كاركردها و جلوه های موثر و سازنده

 ورزش در شكل گیری شخصیت مستقل جوانان را می توان در زمینه های اصلی ذیر مطرح نمود:

الف- كاركرد سالم سازی و نیرومندی در بین همه مردم بویژه نسل جوان و نوجوان

ب- كاركرد بروز تحرك لازم و مصرف نیروهای اضافی و تخلیه انرژی به طور صحیح و سازنده

ج- كاركرد هماهنگی و شكوفایی رفتاری، روانی و تعادلی عاطفی و احساسی در تعامل با دیگران

د- كاركرد اجتماعی و فرهنگی و سازگاری اجتماعی و تبادل فرهنگی و ارائه الگوهای مناسب

 

*فراغت ورزشی در ایران :

از مطالعاتی كه در گذشته انجام یافته بر می آید كه براساس شواهد بسیار هنوز به تناسب جمعیت و اشتیاق و دلبستگی به ورزشها میزان سرمایه گذاری در رشته های مختلف بسیار محدود است چنانكه آمارهای تربیت بدنی در سال 1345 فقط از 5 اردوگاه ، 50 استادیوم، 50 سالن ورزشی و 43 استخر حكایت می كند و ظاهرا آمار تاسیسات اختصاصی نیز اهمیت چندانی ندارد. ارقام بودجه ورزش كل كشور نیز تنها به چند موسسه دولتی چون سازمان تربیت بدنی و تفریحات سالم سازمان ملی پیشاهنگی ایران و سازمان رهبری جوانان جمعا به مبلغ 325 میلیون ریال بوده است.

 پژوهشهای همین دوره نشانگر روی آوردن جوانان به تفریح و ورزش بوده است، چنانكه مطالعه محدود درباره تفریحات مورد علاقه حدود 830 دختر دانش آموز دوره دوم مدارس متوسطه تهران بیانگر آن است كه حدود 53 درصد آنان تفریحات جمعی و فعال را ترجیح می دهند و 47 درصد تفریحات فردی و غیر فعال را قبول دارند و در بخش تفریحات جمعی فعال اهمیت برنامه ها به ترتیب پیك نیك و معاشرتهای جمعی 64 درصد ، ورزش 42 درصد، پارتی 12 درصد و در میان تفریحات فردی و غیر فعال ، سینما 54 درصد، تلویزیون 36 درصد و تئاتر 10 درصد اولویت داشته است. این در حالی است كه معاشرت و اختلاط با همگنان از مقامی ممتاز در زمان فراغت شهرنشینان و تفریحات مورد علاقه دختران برخوردار است. (جمشید بهنام شاپور راسخ 1348)

در سالهای اخیر با توجه به رشد چشمگیر ورزش و جاذبه مسابقات قهرمانی ورزش در بین جوانان و نوجوانان مطالعات چندی در زمینه اوقات فراغت ورزشی و نحوه گذران آن توسط پژوهشگران و سازمانهای مختلف در جامعه صورت پذیرفته كه عموما از جایگاه مهمتر ورزش در اوقات فراغت مردم حكایت دارد. با این وجود، نابسامانیها و بی برنامگی ها و كمبود امكانات و بودجه همواره وجود داشته و بویژه توجه به ورزش جوانان و نوجوانان از طرف متولیان ورزش در سازمانهای مختلف و نیز رسانه های جمعی از اهمیت فوق العاده كمتری در مقایسه با ورزش قهرمانی برخوردار بوده است.

در یك مطالعه كه در سال 1365 از دانش آموزان ممتاز دبیرستان های اصفهان به عمل آمد، 33 درصد آنان اوقات فراغت خود را صرف ورزش، 16 درصد به كارهای هنری ، 5 درصد مطالعه كتابهای غیر درسی ،‌3 درصد سینما و 43 درصد با تماشای تلویزیون (حداقل دو ساعت در شبانه روز) اوقات فراغت خود را سپری می كنند. و در تحقیق مشابه ای در سال 1369 از تعدادی از دانش آموزان دبیرستانهای كشور، بیش از 38 درصد آنان اوقات فراغت خود را با برنامه های ورزشی پر كرده اند. علیرغم این جایگاه رو به رشد سرانه فضاهای ورزشی برای هر دانش آموز در مدارس 73% متر مربع است در حالیكه استاندارد سرانه فضاهای ورزشی برای سنین 10 تا 15 سال در حدود 25/1 متر مربع و برای سنین 15 تا 20 سال در حدود 2 متر مربع برای هر نفر می باشد و در كشوری مثل آلمان سرانه فضاهای ورزشی دانش آموزان 4 متر مربع برای هر نفر است.

مشكلات جسمی دانش آموزان در مناطق مختلف كشور نیز ضرورت توجه به ورزش نوجوانان و جوانان را به مراتب افزایش می دهد. مثلا در یك تحقیق از دانش آموزان ناحیه یك آموزش و پرورش شیراز 46 درصد از افراد مورد آزمایش دارای یك یا دو نوع ناهنجاری در قسمت پا بوده اند و در تحقیق دیگری استقامت قلبی، تنفسی دانش آموزان دختر از سنین 13 تا 17 سیر نزولی را نشان داده است كه این امر می تواند آنان را با مشكلات جدی مواجه سازد.

یك تحقیق دیگری كه با هدف تبیین الگوی گذران اوقات فراغت دانش آموزان پسر دوره متوسطه تهران در سال 1366 انجام شد، نتیجه تحقیق نشان داد كه ورزش و تربیت بدنی جایگاه ممتازی را در برنامه های فراغتی آنان به خود اختصاص می دهد به طوریكه 50 درصد افراد نمونه در میان روشهای گذران این ایام ورزش و تربیت بدنی را به عنوان انتخاب اول و 80 درصد از آنان به عنوان انتخاب اول و دوم ذكر نموده اند. عوامل موثر بر نحوه گذران اوقات فراغت آنان نیز عبارت از خانواده و میزان آگاهیهای آنان ، تمكن مالی افراد و طبقات اجتماعی و توزیع عادلانه ثروت، میزان امكانات و وسایل موجود، توجه به توسعه ورزش و تربیت بدنی در جامعه ، عدم وجود الگوهای مناسب و عدم وجود تشكیلات و برنامه های مشخص ذكر شده است. (رضا قراخانلو- 1366)

در مطالعه دیگری تحت نظارت آقاپور بررسی فراغت ورزشی جوانان دختر و پسر زیر 28 سال شهر ری با هدف بررسی جایگاه و منزلت ورزش در بین آنان در سال 1378 به اجرا درآمد، این نتایج بدست آمد كه این نوع گذران اوقات فراغت مورد توجه فراوان جوانان شهرری بوده و از نظر آنان ورزش و تربیت بدنی، موجب هیجانات روانی، رشد آداب اجتماعی ، كاهش مشكلات اخلاقی گشته و بین سن و طبقه اجتماعی و گرایش به ورزش ارتباط مستقیم وجود دارد و عوامل محدودیت زا در جامعه باعث كاهش روی آوری بانوان به ورزش می شود.

 بی برنامگی ، ناهماهنگی ها، مشكلات و كمبودها و فقدان آموزشهای لازم علیرغم تصریح قانون اساسی كشور بر توسعه و تقویت ورزش تربیت بدنی برای عموم مردم كشور موجب جلوگیری از رشد و توسعه ورزش با فرهنگ سالم و سودمند در كشور می شود. آمارهای موجود ظرفیت های ورزشی را نسبت به رشد جمعیت بسیار پایین نشان می دهد و استفاده چند زمانه از امكانات و فضاهای موجود عواقب زیانباری در كیفیت پرداختن به ورزش و فواید مثبت آن بوجود می آورد.

 در مطالعه دیگری كه بر وجود 17 میلیون دانش آموز و عدم كفاف دو ساعت زنگ ورزش برای رشد جنبه های جسمی، فكری و عاطفی و مهارتی آنان تاكید دارد و داشتن فوق برنامه را در ایام فراغت برای ورزش ضروری می داند، 240 نفر از دانش آموزان دختر و پسر دوره راهنمایی مورد نظر سنجی قرار گرفتند كه از این تعداد 71 درصد ورزش را به عنوان فعالیت اوقات فراغت بر سایر امور ترجیح دادند. 40 درصد با بازی در كوچه و خیابان ، 31 درصد از نمونه دختران با وجود درك ارزش جایگاه ورزش اوقات فراغت بدون دسترسی به مكان ورزشی اوقات فراغت را سپری می كنند.

 توجه به كمیت برای افزایش كیفیت ، عدم پاسخگویی فضاهای ورزشی در اغلب مدارس و عناد اغلب مدیران مدارس با ورزش نیز ذكر شده است. طبق آمار 1364، حدود 240/1 دانش آموزان در كانونها ورزش عضویت داشته اند كه از این تعداد 5 درصد از پسران و 6 درصد از دختران در كانونهای آموزش و پرورش به ورزش پرداخته اند. اوزیع عادلانه امكانات ورزشی سازمان تربیت بدنی نیز توان اجرایی برنامه های اوقات فراغت دانش آموزان را بالا می برد. توسعه و تعمیم ورزش و هماهنگ ساختن فعالیتهای تربیت بدنی از وظایف سازمان تربیت بدنی است. هر چند كه امكانات ورزشی به مسابقات اختصاص می یابد و گهگاهی نوجوانان و جوانان دانش ا«وز و غیر دانش آموز را در اوقات فراغت چند ساعتی به صورت تماشاگر در خود جای می دهد.

 طبق نتایج این تحقیق فقط 5/7% از پسران و 5/6 % از دختران در سالنهای تربیت بدنی به ورزش پرداخته اند و این یك حقیقت تلخ است (مصطفی عسگریان 1373)

سازمان تربیت بدنی در سال 1371 اقدام به برگزاری اولین سمینار جوان و ورزش (اوقات فراغت نمود كه از از مجموعه سخنرانیهای منتشر شده بر می آید كه صرفا یك سمینار اجرایی برای آگاهی از نقطه نظرات مسئولان و مدیران ارشد ورزش كشور در زمینه اوقات فراغت جوانان و نقش ورزش و تربیت بدنی در این رابطه بوده است.

مسائلی كه در این سمینار مورد بحث قرار گرفت عبارت بودند از اهمیت ورزش در اوقات فراغت، ورزش و تاثیر آن بر جوان ، اسیب شناسی جوانی و ورزش، تاثیر ورزش بر كاهش بزهكاری ، اعتیاد، جرم و ایجاد تعادل در هنگام بلوغ جنسی لزوم برنامه ریزی ورزشی در اوقات فراغت، ویژگی های جامعه جدید و اهمیت پرداختن به ورزش، فقر حركتی و ورشی در جامعه ، افراط در ورزش و فعالیتهای ورزشی و بروز هیجان شدید،‌ ورزش و ایجاد تنوع و تفریح برای رفع خستگی روانی و ذهنی و مسائلی از این قبیل كه از محتوای سخنرانیها به چشم می خورد و بیانگر اهمیت فوق العاده ورزش در برنامه ریزی های اوقات فراغت نسل جوان و كاركردهای سودمند وموثر آن در جامعه می باشد.

 هر چند این گونه تلاشها برای تبیین و جهت گیری اصول فراغت ورزشی نسل جوان بسیار ارزشمند است اما افزایش كیفیت علمی و پژوهشی این گردهمایی ها آنهم از سوی اصلی ترین متولی تشكیلات ورزش كشور و نیز مهمتر اینکه اختصاص بخش اصلی برنامه ها  بودجه ها و امکانات  فضاهای ورزشی برای تحقق عملی این نگرشهای اصولی و جهت دهی فرهنگی و تربیتی آن برای سازمان تربیت بدنی یک ضرورت تام و حتمی است که در چنین صورتی ارتقاء ورزش قهرمانی و تقویت تیمهای ملی به طور طبیعی و اساسی حاصل وزیر ساختهای ورزش کشور در همه پیکره آن مستحکم خواهد شد.

 



[1] - Petwr Hills & Michael argyle

[2] - Oxford happiness inventory

[3] - Eysenck personalhty Questionnigre

[4] - happiness and extraversion

[5] - Active recreation






نوع مطلب : علمی، فرهنگی، اجتماعی، ورزشی، 
برچسب ها :
ارسال شده در: دوشنبه 14 مرداد 1392 :: توسط : سید مهدی آقاپور


 
درباره وبلاگ
مدیر وبلاگ : سید مهدی آقاپور
مطالب اخیر
نویسندگان
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :